Δεν είναι αυτό που νομίζεις…
Σίγουρα όχι, αλλά μη βιάζεσαι. Όταν ολοκληρώσεις την ανάγνωση αυτού του κειμένου, θα έχεις ήδη καταλάβει τι εννοώ και, είμαι βέβαιος, θα συμφωνήσεις μαζί μου.
Δανείζομαι τη γνωστή και χιλιοειπωμένη φράση του τίτλου, όχι για να υποστηρίξω ότι τυγχάνει μερικές φορές τα φαινόμενα να απατούν (προφανώς όχι μόνο τα «φαινόμενα»), αλλά για να μεταφέρω τη βαθιά μου πεποίθηση ότι αυτά που γνωρίζεις, δεν είναι αυτά που νομίζεις! Ή, για να το πω πιο σωστά, θα μπορούσε να είναι, όπως ακριβώς ενδέχεται και να μην είναι.
Και εξηγώ:
Αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, με βάση τις αισθήσεις μας. Και κατανοούμε καταστάσεις σύμφωνα με τη νοητική διεργασία που κάνει ο καθένας και με βάση τις γνώσεις, τις εμπειρίες, τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις που έχει ή…που δεν έχει. Και πολλά πράγματα τα θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα, διότι έτσι μας έχουν μάθει. Οι γονείς, το σχολείο, οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας, σε μια άτυπη συμφωνία ονοματοδοσίας αυτών των πραγμάτων και των καταστάσεων.
Το αντικείμενο που χρησιμοποιούμε για να καθόμαστε σε αυτό, για παράδειγμα, είναι η καρέκλα ή η πολυθρόνα, διότι έτσι το «βαφτίσαμε» και αυτή τη λέξη χρησιμοποιούμε όλοι οι άνθρωποι για να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Και πάντα αυτό το αντικείμενο έχει συγκεκριμένα και αμετάβλητα χαρακτηριστικά, όπως ακριβώς και κοινό τρόπο χρήσης.
Το αναγνωρίζουμε, δε, μέσα από μια ορισμένη διαδικασία, η οποία και είναι η ίδια για όλα όσα μας περιβάλλουν:
Το μάτι μέσω του διαφανούς κερατοειδή χιτώνα δέχεται το φως από τα αντικείμενα, το οποίο φως ρυθμίζεται από τη συσπώμενη ή διαστελλόμενη ίριδα, ώστε, έχοντας περάσει η «σωστή» ποσότητα φωτός, να εστιάσει στον αμφιβληστροειδή χιτώνα και μέσω φωτοϋποδοχέων το φως μετατρέπεται σε ηλεκτρικά σήματα. Αυτά, τα μεταφέρει το οπτικό νεύρο στον εγκέφαλο, ο οποίος και τα «αποκωδικοποιεί», δημιουργώντας την τελική εικόνα. Και κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας.
Ας υποθέσουμε, τώρα, ότι ο ανθρώπινος οργανισμός είχε μια διαφορετική κατασκευή. Ότι το ανθρώπινο μάτι λειτουργούσε διαφορετικά. Δεν θα ήταν διαφορετικός και ο κόσμος που γνωρίζουμε;
Ας υποθέσουμε ότι η κατασκευή του ανθρώπου ήταν τέτοια, που οι αισθήσεις μας δεν μας επέτρεπαν να αντιληφθούμε τις τρεις διαστάσεις, αλλά μόνο τις δύο. Επιλέγω το μήκος και το πλάτος.
Σε μια τέτοια εκδοχή, όπου το ύψος δεν θα ήταν αντιληπτό, θα βλέπαμε τον κόσμο επίπεδο. Κάτι σαν σε αρχιτεκτονική κάτοψη. Σαν μια τεράστια πρέσα να είχε συμπιέσει το σύμπαν που μας περιβάλλει κι εμάς μαζί.
Το ότι εμείς δεν θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε την τρίτη διάσταση δεν σημαίνει, όμως, ότι αυτή δεν υπάρχει. Ομοίως, το ότι εμείς ανα-γνωρίζουμε έναν τρισδιάστατο κόσμο, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τέταρτη ή και περισσότερες διαστάσεις.
Δεν είμαι ο ειδικός για να μιλήσω για αυτό. Η επιστήμη, ωστόσο, έχει καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κόσμος….δεν είναι αυτό που βλέπεις, δεν είναι αυτό που νομίζεις….
Ορισμένα απλά παραδείγματα:
Ο ηλεκτριμός υπάρχει και το ξέρεις. Δεν μπορείς όμως να τον δεις, δεν μπορείς να τον αντιληφθείς, παρά μόνο απ’ το αποτέλεσμά του, όταν δια αυτού θέτεις σε λειτουργία κάποια συσκευή ή όταν…βάζει το δάχτυλο στην πρίζα! Τα ραδιοκύματα και τα μικροκύματα υπάρχουν, έστω κι αν δεν τα βλέπεις. Η υπέρυθρη ακτινοβολία επίσης. Το μαγνητικό πεδίο υπάρχει, άσχετα με το αν δεν μπορείς να το αγγίξεις.
Πάμε λίγο πιο πέρα;
Η αγάπη υπάρχει. Δεν μπορείς να τη δεις, μπορείς όμως να τη νιώσεις, μέσα από μια νοητική και συναισθηματική διεργασία, για την οποία λειτουργούν και επιδρούν άλλοι μηχανισμοί. Ομοίως και η φιλία, ο πόνος, η σκέψη κ.ο.κ.
Και ακόμη περισσότερο:
Τα άυλα και ασώματα, πνευματικά όντα που ονομάζονται «άγγελοι» υπάρχουν (για όσους τουλάχιστον πιστεύουν) και μάλιστα συχνά επενεργούν. Το ότι δεν μπορούμε να δούμε τους αγγέλους, να τους αγγίξουμε, να τους μυρίσουμε, να τους μιλήσουμε και να μας απαντήσουν, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.
Η ψυχή μέσα μας υπάρχει. Και το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να μας πει με τι μοιάζει, αφού ποτέ κανείς δεν έχει δει την ψυχή του ή έστω μια άλλη ψυχή (ο γιατρός που χάνει έναν ασθενή στο χειρουργείο για παράδειγμα ή ο παρών σε ένα δυστύχημα ή απλά κάποιος που κρατά αγκαλιά τον δικό του άνθρωπο όταν αυτός ξεψυχάει), δεν σημαίνει ότι αυτή δεν υπάρχει.
Τον Θεό, σαφώς και δεν μπορούμε να τον δούμε. Αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν υπάρχει;
Όπως ακριβώς σε έναν κόσμο δυο διαστάσεων είμαστε εμείς που δεν θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε την τρίτη διάσταση, που σήμερα σε αυτή ζούμε, όπως ακριβώς δεν μπορούμε από κατασκευής να αντιληφθούμε τα «ερτζιανά» παρά μόνο το αποτέλεσμα αυτών όταν ανοίγουμε το ραδιόφωνο, έτσι θα πρέπει να έχουμε το μυαλό και την ψυχή μας ανοιχτή στην πραγματικότητα ….μιας άλλης πραγματικότητας.
Τίποτα δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Ή, ….μπορεί και να είναι. Μπορεί, όμως, και όχι.
Κοίτα πιο μακριά και εστίασε σε αυτό που πραγματικά έχει αξία για ‘σένα. Με ανοιχτό μυαλό και με ορθάνοιχτη καρδιά.
Και να ξέρεις…ότι εσύ ξέρεις καλύτερα. Αν εσύ νοιώθεις ότι αγαπάς τη γυναίκα ή τον άντρα σου, κανείς δεν μπορεί να σου πει το αντίθετο. Αν εσύ κάνεις το σωστό, ότι και να σου πει οποιοσδήποτε, εσύ ξέρεις.
Και επέτρεψέ μου να σου πω:
Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν είσαι μόνος: Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω. Δεν είσαι φτωχός: κάνεις λάθος συγκρίσεις. Δεν είσαι αποτυχημένος: βάζεις λάθος στόχους. Δεν είσαι «κάποιος»: ένας κόκκος στην έρημο είσαι κι εσύ. Δεν είσαι ούτε αθάνατος ούτε περαστικός: είσαι αυτό που προορίζεσαι να γίνεις, όταν το επιλέξεις!
Και ναι, η ζωή δεν είναι αυτό που νομίζεις. Είναι το αποτύπωμα που θα αφήσεις σ’ αυτή.
Ελπίζω να έδωσα τροφή για περαιτέρω σκέψη, δημιουργική. Και θα προσπαθήσω σε επόμενα κείμενα όλα τα παραπάνω να τα εξειδικεύσω, όσο και όπως μπορώ.
Προς το παρόν, να θυμάσαι: δεν είναι αυτό που νομίζεις.
