Το μανουάλι ως κοινή προσευχή.
Στην ησυχία του ναού, τα λεπτά κεριά υψώνονται σαν μικρές ομολογίες. Δεν είναι ίδια μεταξύ τους: άλλα καίνε δυνατά, άλλα τρεμοπαίζουν, κάποια έχουν ήδη λυγίσει από τη θερμότητα. Κι όμως όλα συμμετέχουν στο ίδιο μυστήριο, όπως οι άνθρωποι μέσα στην Εκκλησία: διαφορετικοί, κουρασμένοι, ατελείς, αλλά συγκεντρωμένοι γύρω από το Ένα Φως. Το χρυσό των μανουαλιών αντανακλά τις φλόγες και πολλαπλασιάζει τη λάμψη, σαν να δηλώνει πως το λίγο, όταν προσφέρεται, γίνεται πολύ.
Στο βάθος, οι εικόνες παραμένουν σχεδόν αόρατες, όχι επειδή δεν υπάρχουν, αλλά επειδή δεν χρειάζεται να «φωνάξουν». Η ιερότητα εδώ δεν επιβάλλεται. Περιμένει. Μια ανθρώπινη σκιά περνά, ακαθόριστη, σαν υπενθύμιση ότι η προσευχή δεν είναι θέαμα, αλλά πορεία. Μια κίνηση από το σκοτάδι προς το φως, από τον εαυτό προς τον Θεό.
Το κερί, στην πιο απλή του γλώσσα, λέει: «Δεν έχω πολλά, αλλά αυτό που έχω το δίνω». Καίγεται, μικραίνει, αφήνει ίχνος, όπως αφήνει ίχνος η μετάνοια. Και ίσως αυτό να είναι η θεολογία της εικόνας: ότι ο Θεός δέχεται το ταπεινό μας φως και το εντάσσει στη λειτουργική Του οικονομία, όπου κάθε μικρή φλόγα γίνεται μέρος μιας μεγάλης, κοινής αναστάσιμης προσδοκίας.
