Στον ορίζοντα του μυστηρίου, λιθόστρωτη λειτουργία κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.
Η πλακόστρωτη αυλή μοιάζει με πρόλογο σε Λειτουργία χωρίς ψαλμωδία. Η πέτρα, κομμένη σε σχήματα ανομοιόμορφα, θυμίζει πως τίποτε ανθρώπινο δεν είναι τέλειο. Κι όμως: μέσα από τις ρωγμές και τις ενώσεις της, γεννιέται μια αρμονία που δεν οφείλεται στην ομοιομορφία αλλά στην κοινή φορά. Έτσι μοιάζει και η Εκκλησία: όχι ως άθροισμα άψογων κομματιών, αλλά ως σώμα που συγκρατείται από την αγάπη, …εκείνη την «σύνδεσιν της τελειότητος» που δεν καταργεί τη διαφορά, τη μεταμορφώνει.
Στο κέντρο στέκει ένα μικρό περίπτερο-παρεκκλήσι, ανοιχτό, χωρίς τοίχους. Η οροφή του σκιάζει, αλλά δεν φυλακίζει. Το σταυρουδάκι στην κορυφή δεν υψώνεται για να επιβληθεί στον ορίζοντα, μα για να τον ευλογήσει. Η ανοιχτή αρχιτεκτονική του θυμίζει ότι ο Θεός δεν εγκλείεται: «ὁ οὐρανὸς καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ οὐ χωροῦσίν σε». Κι όμως, ο άνθρωπος επιμένει να χτίζει τόπους συνάντησης, όχι για να περιορίσει το Άπειρο, αλλά για να εκπαιδεύσει την καρδιά του στην παρουσία.
Πίσω, η θάλασσα απλώνεται σαν μεγάλη σιωπή. Είναι εκείνη η σιωπή που δεν είναι κενό, αλλά βάθος: η θεολογική σιωπή της αποφατικής γνώσης, όπου οι λέξεις παραιτούνται για να μιλήσει το μυστήριο. Ο ουρανός με τα σύννεφα μοιάζει να ανασαίνει, σαν να ψάλλει χωρίς φωνή: μια υπόμνηση ότι η κτίση δεν είναι απλό σκηνικό, αλλά συμμετέχει στην προσδοκία, «συστενάζει καὶ συνωδίνει», περιμένοντας την αποκατάσταση.
Οι σημαίες, υψωμένες στην άκρη, θυμίζουν την ανθρώπινη ιστορία με τις διεκδικήσεις και τις ταυτότητές της. Μα μέσα σε αυτό το τοπίο η πολιτειακή περηφάνια σχετικοποιείται: απέναντι στο πέλαγος και στο σταυρό, κάθε σύμβολο γίνεται υπενθύμιση ότι οι πατρίδες είναι δώρα, όχι είδωλα.
Η μικρή γάτα στο προσκήνιο: ένα ταπεινό πλάσμα που περπατά αμέριμνο πάνω στις πλάκες, σαν να γνωρίζει ενστικτωδώς κάτι από το μυστήριο της Πρόνοιας. Η ύπαρξή της λέει πως η χάρη δεν απευθύνεται μόνο στο «μεγάλο» και το «ένδοξο», αλλά αγγίζει το ανεπαίσθητο, το καθημερινό. Ίσως η εικόνα αυτή να είναι μια παραβολή: ότι ο Θεός συναντά τον άνθρωπο στο ανοιχτό, στο απλό, στο ενδιάμεσο ανάμεσα σε πέτρα και ουρανό.
Εκεί όπου η καρδιά γίνεται αυλή και η σιωπή… προσευχή.
