Ξεκινήσαμε εκδρομή πριν ξημερώσει,
η αγάπη στο σακίδιο σαν χάρτης,
και το φως μας έδειχνε δρόμο που δεν υπήρχε.
Στο πλάι του δρόμου ένα δέντρο μιλούσε ανάποδα,
οι ρίζες του έδειχναν τον ουρανό,
κι εμείς γελούσαμε χωρίς στόμα.
Έκοψα το μήλο της ώρας με ένα μαχαίρι,
κι έσταξε η ψυχή του στο χώμα,
σαν υπόσχεση που ξεχνά το όνομά της.
Στη λίμνη κοιτάχτηκε η αντανάκλαση του βουνού,
το νερό μας φόρεσε άλλα πρόσωπα,
και περπατήσαμε μέσα τους.
Από το ραδιόφωνο του λεωφορείου βγήκε τραγούδι,
τα πουλιά το άρπαξαν με τα ράμφη,
και το σκόρπισαν στον αέρα.
Περάσαμε ένα τούνελ από χαρτί,
όπου ο χρόνος δίπλωνε σαν εισιτήριο,
και η σκιά μας καθόταν πρώτη.
Σε μια στάση υπήρχε μόνο μια καρέκλα,
κάθισε πάνω της η σιωπή,
κι εμείς σταθήκαμε όρθιοι να την ακούμε.
Ο καπνός από το θερμός έκανε κύκλους,
έγραφε μυστικά στον αέρα,
που διαλύονταν πριν τα διαβάσουμε.
Ανεβαίναμε κάθε σκαλοπάτι του λόφου,
κι άλλαζε η βαρύτητα πλευρό,
σαν γάτα που ονειρεύεται δρόμους.
Στο τέλος της εκδρομής δεν φτάσαμε πουθενά,
μόνο γίναμε δρόμος οι ίδιοι,
και συνεχίσαμε να φεύγουμε.
