Ξεκίνησα να ψάχνω την Αλήθεια σε μια τσέπη ουρανού,
κι ο ήλιος ήταν νόμισμα που έλιωνε πάνω στη γλώσσα.
Στις σκιές των βλεφάρων μου φύτρωναν γράμματα ανάποδα,
σαν νά ’γραφε ο κόσμος με το αριστερό του όνειρο.
Στο σταυροδρόμι των αναπνοών με περίμενε η Νέμεσις,
φορούσε παπούτσια από καθρέφτες και γέλαγε χωρίς στόμα.
«Η Αλήθεια δεν αντέχει το βλέμμα σου», μου είπε,
κι έδειξε ένα ρολόι που μετρούσε σιωπές.
Γύρω απ’ το κεφάλι μου κύκλωναν ερινύες από χαρτί,
με νύχια φτιαγμένα από αποδείξεις και ξεχασμένες υποσχέσεις.
Κάθε τους φτερούγισμα ένας ήχος από σπασμένο ποτήρι,
κι εγώ τον άκουγα σαν προσευχή που αλλάζει ρυθμό.
Βρήκα στο χώμα ένα μαχαίρι να φυτρώνει σαν κρίνο·
το κράτησα και κόπηκε το φως, όχι το δέρμα μου.
Έσταξε αίμα από έναν ουρανό που δεν είχε φλέβες,
κι η Αλήθεια μύρισε σίδερο και βρεγμένη κιμωλία.
Μια αλλαγή πέρασε από μέσα μου σαν τρένο χωρίς σταθμό,
κι άφησε πίσω του καπνό από παιδικά ονόματα.
«Μην ψάχνεις ευθεία», ψιθύρισε ο τοίχος,
«η Αλήθεια αγαπά τις καμπύλες των λαβυρίνθων».
Σ’ ένα δωμάτιο από νερό, έγινε ο κόσμος τοκετός.
Γεννήθηκαν λέξεις που έκλαιγαν χωρίς δάκρυα.
Στην παλάμη μου κρατούσα τη ζεστή τους σιωπή,
κι η Αλήθεια ανέπνεε σαν νεογέννητο άστρο.
Ένας ήρωας πέρασε, μα δεν κρατούσε σπαθί.
Κρατούσε μια κλωστή από μνήμη και την έδεσε στον ορίζοντα.
Με κοίταξε σαν να ήμουν ερώτηση που δεν τελειώνει,
κι είπε: «Η Αλήθεια δεν νικά. Απλώς επιμένει».
Ύστερα ήρθε η κάθαρση σαν βροχή από άλατα,
και γέμισε το στήθος μου με λευκές ρωγμές.
Έγινε ο φόβος μου σαπούνι, το λάθος μου αφρός,
κι η Αλήθεια στάθηκε γυμνή, χωρίς σκηνοθεσία.
Στο πεζοδρόμιο καθόταν ένας νιπτήρας που τραγουδούσε·
ξέπλενα μέσα του τους χάρτες μου, να φύγει η σκόνη του μύθου.
Και μια ελεγεία έβγαινε απ’ τη βρύση σε λεπτές κορδέλες,
σαν να θρηνούσε ό,τι υπήρξα για να γίνω ό,τι θα δω.
Τέλος, μοιράστηκα με τη νύχτα ένα κομμάτι ψωμί,
και κράτησα για μένα την τελευταία σπίθα, την ελπίδα.
Η Αλήθεια δεν ήταν θρόνος. Ήταν δρόμος που περπατιέται,
και κάθε βήμα μου, ένα όνειρο που επιμένει να ξυπνήσει.
