Στην εντελέχεια φυτρώνει ένα ρολόι από στάχτη,
κι ο Κρόνος το κουρδίζει με σιωπηλά φτερά.
Το άπειρο στάζει μέλι από μια ρωγμή στο ταβάνι,
και οι σκέψεις μου γίνονται πέτρες που τραγουδούν.
Σ’ ένα τραπέζι που πλέει πάνω από την πόλη,
η γνώμη μου φοράει μάσκα από κιμωλία.
Ένα χαμόγελο γλιστρά σαν ψάρι στο ποτήρι,
κι αφήνει πίσω του αφρούς από υποσχέσεις.
Ψάχνω ένα μονοπάτι μέσα σε κλειστά συρτάρια,
όπου οι χάρτες κοιμούνται διπλωμένοι σαν γάτες.
Οι πεταλούδες βγαίνουν απ’ τα γράμματα,
και σβήνουν τις ορθογραφίες του ονείρου.
Η ευθύνη είναι ένα βιολί χωρίς χορδές,
μα παίζει όταν φυσάς πάνω στο κενό.
Οι νότες πέφτουν σαν σπόροι σε σπασμένες κούπες,
κι ανθίζουν σε φωνές που δεν ανήκουν σε κανέναν.
Στην εντελέχεια δεν τελειώνεις. Oλοκληρώνεσαι,
σαν μήλο που θυμάται το δέντρο απ’ το οποίο έφυγε.
Μια αποζημίωση μου δίνουν οι σκιές,
όχι σε χρήμα, μα σε δεύτερες αρχές.
Το αγκίστρι της μέρας πιάνει τον ήλιο απ’ το χείλος,
και τον τραβάει μέσα σε μια τσέπη από καπνό.
Εκεί ο Κρόνος γελάει χωρίς στόμα,
και τα λεπτά κυλούν σαν μικρά λευκά έντομα.
Φοράω δαχτυλίδια από νερό στα δάχτυλα της σκέψης,
για να μην ξεφεύγει η μορφή απ’ την ύλη.
Κάθε κύκλος τους μια υπόσχεση ολοκλήρωσης,
κάθε λάμψη τους μια ρωγμή που γίνεται δρόμος.
Το τραπέζι ξαναστρώνεται με μνήμη και αλάτι,
κι οι πεταλούδες κάθονται πάνω στις λέξεις σαν στέμματα.
Το χαμόγελο επιστρέφει με γεύση ρόδι,
και η γνώμη μου, κουρασμένη, αλλάζει δέρμα.
Ψάχνω ξανά, όχι κάτι χαμένο, μα κάτι έτοιμο να γεννηθεί,
σε μια γωνιά όπου το άπειρο κάνει πρόβα φωνής.
Η ευθύνη μου ψιθυρίζει: «Μην βιάζεσαι»,
κι ένα βιολί από φως ανοίγει το σκοτάδι στα δύο.
Κι έτσι το μονοπάτι δεν είναι γραμμή, μα καρδιά,
που χτυπά μέσα σε πέτρινες τσέπες του χρόνου.
Στην εντελέχεια σμίγουν το τέλος και η αρχή,
σαν δαχτυλίδια που γυρίζουν γύρω από το ίδιο θαύμα.
