Άγγελοι ανάμεσα στη Γη και τον Ουρανό.
Δύο αγγελικές μορφές πάνω σε κίονες, σαν φρουροί ενός ορίου ανάμεσα στη γη και στον ουρανό. Ο ένας κρατά ξίφος, ο άλλος υψώνει λόγχη και στηρίζει τη σφαίρα· σύμβολα κρίσης και πρόνοιας, δύναμης και μέτρου. Δεν μοιάζουν απλώς με μνημεία· μοιάζουν με ερωτήσεις που στέκονται ακίνητες μέσα στον χρόνο: ποιος φυλάσσει την καρδιά μας, ποιος ορίζει το πέρασμα από το θόρυβο στην προσευχή;
Ο ουρανός, ανοιχτός και βαθύς, θυμίζει ότι ο Θεός δεν χωρά σε τοίχους, κι όμως συναντά τον άνθρωπο μέσα σε τόπους αφιερωμένους, εκεί όπου η σιωπή γίνεται γλώσσα. Οι άγγελοι, στη θεολογία της Εκκλησίας, δεν είναι διακοσμητικοί μεσάζοντες, αλλά λειτουργοί της θείας αγάπης, σημεία ότι η κτίση δεν είναι κλειστό σύστημα: επικοινωνεί, ανυψώνεται, φωτίζεται.
Και εμείς, μικροί κάτω από τα βάθρα, καλούμαστε να διαλέξουμε: θα σταθούμε σε στάση άμυνας, με ξίφος απέναντι στον άλλον, ή σε στάση διακονίας, με το βλέμμα στραμμένο προς τα άνω; Ίσως η αληθινή φύλαξη να μην είναι η αποτροπή, αλλά η υπενθύμιση ότι κάθε βήμα προς τον Θεό είναι ταυτόχρονα βήμα προς τον άνθρωπο.
