Αποδράσεις που μαράθηκαν
περιπλανώνται σε έρημους δρόμους. Και τρέχουν.
Αποδημητικά πουλιά οι έρωτες
φτερουγίζουν ηδονικά την αμαρτία τους. Και γελούν.
Φοβισμένα βλέμματα
σκοντάφτουν σε σκέψεις ανείπωτες. Και τρέμουν.
Σκιές ντυμένες με χρώματα
-σαν πιωμένες πουτάνες-
παραιτούνται απ’ την αθωότητα. Και βρίζουν.
Στο δρόμο της επιστροφής
σπάω το στέμμα της βασίλισσας. Και πονάω.
Στην πόλη των θνητών
αφήνω ένοχα σημάδια. Και πετάω.
Σε άδεια μαρίνα
οι ψυχές εξατμίζονται. Και κλαίνε
(Άγκυρα ρίξε τώρα σου λένε).
Γαλάζιο σύννεφο
βρέχεις αγέννητες ζωές. Και μεγαλώνεις.
Φως αστρικό
σε ανέσπερο κόσμο. Και δυναμώνεις.
Εφαλτήριος στοίχος
τοκετού η οδύνη. Και αγαπάμε.
Δημιουργίας το άγγιγμα
σε φωνή μυστική. Και πάμε.
