Η εικόνα του θυμιατού, που στέκει ταπεινά στο σκοτάδι ενώ ο καπνός του ανεβαίνει αργά και σχηματίζει αόρατες τροχιές, μοιάζει με σιωπηλή ομολογία για ό,τι είναι ο άνθρωπος μπροστά στον Θεό: ένα μικρό σκεύος που φλέγεται εσωτερικά, ώστε να γίνει πέρασμα προς το Άρρητο.
Το θυμίαμα δεν “λέει” λέξεις. Η ευωδία του, όμως, είναι γλώσσα που δεν χρειάζεται γραμματική. Είναι η προσευχή όταν έχει κουραστεί να εξηγεί και απλώς προσφέρεται.
Ο καπνός ανεβαίνει, αλλά δεν κρατά σχήμα. Σήμερα είναι νήμα, σε λίγο σύννεφο, ύστερα εξαφανίζεται. Έτσι και τα έργα μας: όσα θεωρούμε στερεά, διαλύονται με τον χρόνο. Κι όμως, η θεολογία της Εκκλησίας τολμά να δει σε αυτή την παροδικότητα μια κλήση, όχι μια ήττα. Η προσευχή δεν απαιτεί να “διαρκέσει” σαν πέτρα, αρκεί να αληθεύσει σαν ανάσα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Γραφή μιλά για προσευχή που ανεβαίνει “ως θυμίαμα”. Όχι ως επιχείρημα, αλλά ως προσφορά, που υψώνεται επειδή την έλκει ο ουρανός.
Στο σκοτάδι του φόντου διακρίνεται καλύτερα το φως που κρύβεται μέσα στον καπνό. Η πίστη, συχνά, δεν καταργεί το σκοτάδι. Απλώς το καθιστά τόπο φανέρωσης. Ο Θεός δεν είναι αντικείμενο που το “πιάνεις”, αλλά Πρόσωπο που σε καλεί να σταθείς. Κι εκεί, ανάμεσα στην ύλη και το άυλο, ανάμεσα στο μέταλλο και στη λεπτή ομίχλη, ο άνθρωπος μαθαίνει πως η αληθινή λατρεία δεν είναι φυγή από τον κόσμο, αλλά μεταμόρφωσή του. Εκεί το υλικό γίνεται σημείο του Αόρατου, και το εφήμερο γίνεται οδός προς το Αιώνιο.
Το θυμιατό μάς θυμίζει ότι η προσευχή δεν είναι αίτημα, αλλά κίνηση ύπαρξης. Να καίγεσαι χωρίς να καταστρέφεσαι, να αναδίδεις ευωδία χωρίς να διεκδικείς δόξα, να ανεβαίνεις χωρίς να ξεχνάς από πού ξεκίνησες.
