Προσαρμόζεις ευθείες γραμμές σε ατάραχους κύκλους.
Και φεύγεις.
Οι ενοχές σου χτυπάνε την πόρτα κι ανοίγεις διάπλατα.
Διορίζεις αγγέλους και προφητεύεις το δάκρυ.
Σχοινοβατείς στη σιωπή και στο γέλιο.
Καπνίζεις τις μνήμες κι ο καπνός σ’ αγκαλιάζει.
Πίνεις τις απουσίες αυτών που δεν γνώρισες.
Κρατάς μια χούφτα υγρά οράματα και οπτασίες, ντυμένη ελπίδα.
Και βγαίνεις στο δρόμο.
Στα σκουπίδια μαζεύεις όμορφες λέξεις.
Στις βιτρίνες ψωνίζεις τη σκέψη σου.
Στα φανάρια φρενάρεις τα πάθη σου.
Ψυχούλα που κλαίει και δάκρυ δεν δίνει,
όταν βρεθώ στα μάτια σου θέλω να μπω στα όνειρά σου.
Ο έρωτας δεν δραπετεύει. Συγχωρεί, αθωώνει και αθωώνεται.
Τι περιμένεις;;;;;;;;
Η νύχτα κοιμίζει. Δεν σώζει και δεν σώζεται.
Με ένα φιλί, μια προσευχή και ένα ψέμα, ηχώ θες να γίνεις.
Σε καρδίες που αγαπάνε, γιατί σε γνώρισαν.
Ταξίδι στα είδωλα της φαντασία.
Με ένα καράβι αναμνήσεις και λόγια.
Λέξεις που φτερουγίζουν αρώματα, σε ένα μυαλό που γυρίζει αιώνια.
Και παίζει με κούκλες που έχουν ψυχή.
Που πονάνε.
Ο πόνος λυτρώνει και δίνει αέρα. Διώξε, λοιπόν, την ομίχλη.
Κοίτα βαθιά, τράβα μακριά, πες την αλήθεια.
Άκου. Τραγούδι σειρήνων μαγικό! Γίνεται να μην το χορέψουμε;
Αναγέννηση φοίνικος είναι, στεφάνι στο μνημείο του αυτόχειρα.
Επιλογή. Ελευθερία. Και ευθύνη μαζί, για όλα τα «θέλω» που δεν είπες ακόμη.
