Χτυπά η καμπάνα καθαρά, και ξυπνά μας τη ζωή,
με δροσιά φέρνει αυγή και πάλι δίνει μας πνοή.
Στην πόλη απλώνει φως γλυκό, γαλήνης το φιλί,
κι ανοίγει ο ναός σιωπηλά, σαν μύρο στην αυλή.
Σαν νήμα κεντημένο, ψηλά περνά και δένει η ευχή,
κι ακούς πως κατεβαίνει στον νου σου ο άγγελος.
Σε κάθε χτύπο της καρδιάς, ανθίζει η προσευχή,
κι οι φόβοι λιγοστεύουν, ηρεμεί το πέλαγος.
Μαζεύονται οι άνθρωποι κοντά, σαν κύμα στη γιορτή,
κοινότητα ανάβει κερί, για τον προσκυνητή.
Στο πρόσωπό τους λάμπει φως, κι ανοίγει η καρδιά,
κι η καμπάνα τους κρατάει ζεστά, με μια αγκαλιά.
Στα στενά της πόλης μας, πάλι αντιλαλεί το φως,
και κάθε χτύπος γίνεται για όλους μας ναός.
Σκορπίζει φως στην έγνοια μας κι ημερεύει η ψυχή,
μπαίνει μέσα στη σιωπή και γίνεται γιορτή.
Στων πεζοδρόμων τα πλατιά, ο ήχος ταξιδεύει,
κι ό,τι πονάει στην έγνοια μας, στο χτύπο του γιατρεύει.
Γεμίζει το λιθόστρωτο ζεστή, αγνή καρδιά,
κι ο πικρός καημός γυρνάει σε χαρά.
Κι όταν βραδιάσει, ο ήχος της δεν σβήνει στη σιωπή,
μένει σαν χάδι μυστικό, και μας κρατά δεμένους.
Στην πόλη γίνεται ανάσα μας, στο σπίτι μας πνοή,
και σε κρατά όπου κι αν πας, μας θέλει ενωμένους.
