Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μικρό χωριό χτισμένο πάνω σε μια πλαγιά, ζούσε ένα παιδί που το έλεγαν Νικόλα. Δεν ήταν ούτε ο πιο δυνατός ούτε ο πιο θαρραλέος από τα παιδιά του χωριού. Ήταν όμως ήσυχος, με μάτια καθαρά και καρδιά που ήξερε να ακούει.
Ο Νικόλας βοηθούσε τον πατέρα του στα πρόβατα. Κάθε πρωί, πριν ακόμη φανεί ο ήλιος πίσω από το βουνό, έπαιρνε το μικρό του ραβδί και ανέβαινε στα λιβάδια. Εκεί, ανάμεσα σε πέτρες, θυμάρια και αγριοτριανταφυλλιές, περνούσε τις ώρες του μιλώντας στα ζώα, στα πουλιά, στον άνεμο. Μα πιο πολύ μιλούσε σιωπηλά στον Θεό.
Στην άκρη του χωριού υπήρχε ένα παλιό ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Ήταν μικρό, με άσπρους τοίχους και μια ξύλινη πόρτα που έτριζε κάθε φορά που την άνοιγε ο αέρας. Μέσα είχε λίγες εικόνες, ένα παλιό ψαλτήρι και ένα καντηλάκι μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Το καντηλάκι εκείνο το άναβε κάθε Σάββατο η γιαγιά του Νικόλα, η κυρά-Μαρία.
«Να θυμάσαι, παιδί μου», του έλεγε. «Όσο υπάρχει φως στην καρδιά του ανθρώπου, δεν τον νικάει το σκοτάδι».
Ο Νικόλας δεν καταλάβαινε πάντα τα λόγια της. Του άρεσε όμως να τη βλέπει να ανάβει το καντηλάκι. Έριχνε λίγο λάδι, ίσιωνε το φυτίλι, έκανε τον σταυρό της και ψιθύριζε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισον ημάς».
Ένα απόγευμα του φθινοπώρου, ενώ τα σύννεφα μαζεύονταν βαριά πάνω από το βουνό, ο Νικόλας άκουσε ένα αδύναμο βέλασμα. Έψαξε πίσω από έναν μεγάλο βράχο και βρήκε ένα μικρό αρνάκι, λευκό σαν χιόνι, που είχε μπλεχτεί στα αγκάθια. Το ποδαράκι του ήταν πληγωμένο και τα μάτια του γεμάτα φόβο.
«Μη φοβάσαι», του είπε το παιδί. «Θα σε πάρω εγώ».
Με προσοχή το ελευθέρωσε, το τύλιξε με το παλιό του πανωφόρι και το πήγε στο ξωκλήσι, γιατί η βροχή είχε αρχίσει να πέφτει δυνατά. Εκεί άναψε το καντηλάκι, όπως είχε δει τόσες φορές τη γιαγιά του να κάνει, και κάθισε δίπλα στο αρνάκι.
Η νύχτα κατέβηκε γρήγορα. Ο αέρας φυσούσε, τα κεραμίδια έτριζαν και η βροχή χτυπούσε την πόρτα σαν να ήθελε να μπει μέσα. Μα το μικρό καντηλάκι έφεγγε ήρεμα. Το αρνάκι ζεστάθηκε λίγο και ακούμπησε το κεφάλι του στα γόνατα του παιδιού.
Τότε ο Νικόλας ένιωσε στην καρδιά του κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά. Ήταν κάτι περισσότερο από λύπη για το πληγωμένο ζώο. Ήταν μια βαθιά τρυφερότητα, σαν να του είχε εμπιστευθεί ο ίδιος ο Χριστός εκείνη τη μικρή ζωή.
«Θα σε λέω Φως», του είπε. «Γιατί σε βρήκα μέσα στη νύχτα».
Από εκείνη την ημέρα, το αρνάκι έγινε ο πιο πιστός φίλος του. Ο Νικόλας το φρόντιζε, του έδενε το ποδαράκι, του έφερνε νερό και χορτάρι, και κάθε απόγευμα περνούσε από το ξωκλήσι για να ανάψει το καντηλάκι. Το έκανε χωρίς να του το ζητήσει κανείς. Στην αρχή επειδή φοβόταν μήπως σβήσει το φως. Ύστερα επειδή ένιωθε πως, όσο άναβε εκείνο το μικρό καντήλι, άναβε κάτι και μέσα του.
Στο χωριό υπήρχε όμως κι ένα άλλο παιδί, ο Μάρκος. Ήταν ζωηρός, πεισματάρης και συχνά κορόιδευε τον Νικόλα.
«Πάλι στο ξωκλήσι θα πας;» του έλεγε. «Μήπως θα γίνεις παπάς;».
Τα άλλα παιδιά γελούσαν, κι ο Νικόλας χαμήλωνε το κεφάλι. Δεν απαντούσε. Η γιαγιά του τού είχε πει πως μερικές φορές η σιωπή είναι πιο δυνατή από τα θυμωμένα λόγια.
Μια μέρα ο Μάρκος, θέλοντας να δείξει πως δεν φοβάται τίποτα, μπήκε κρυφά στο ξωκλήσι. Είδε το καντηλάκι αναμμένο και το μικρό αρνάκι να κοιμάται σε μια γωνιά. Χαμογέλασε πονηρά.
«Για να δούμε τώρα τι θα κάνει ο Νικόλας χωρίς το φως του», είπε.
Φύσηξε δυνατά και έσβησε το καντηλάκι. Ύστερα άνοιξε απότομα την πόρτα και έφυγε τρέχοντας. Μα δεν πρόλαβε να πάει μακριά. Ο ουρανός σκοτείνιασε, ο άνεμος αγρίεψε και μια δυνατή καταιγίδα ξέσπασε πάνω στο χωριό.
Τα πρόβατα τρόμαξαν και σκόρπισαν. Οι άνθρωποι έτρεχαν να κλείσουν πόρτες και παράθυρα. Ο Μάρκος, που είχε απομακρυνθεί για να μη τον δει κανείς, έχασε τον δρόμο μέσα στην ομίχλη. Φώναξε, αλλά κανείς δεν τον άκουσε. Το μονοπάτι είχε γίνει λάσπη. Τα πόδια του γλιστρούσαν. Κάποια στιγμή έπεσε κάτω, χτύπησε το γόνατό του και άρχισε να κλαίει.
Την ίδια ώρα, ο Νικόλας είχε καταλάβει πως έλειπε ένα παιδί. Άκουσε τις φωνές των μεγάλων και τότε είδε το Φως, το αρνάκι, να τραβάει ανήσυχο προς το βουνό. Σαν να ήξερε. Σαν να το οδηγούσε κάτι.
«Πού πας;» του είπε ο Νικόλας.
Το αρνάκι προχώρησε λίγα βήματα και γύρισε το κεφάλι. Ο Νικόλας κατάλαβε. Πήρε ένα μικρό φανάρι και το ακολούθησε μέσα στη βροχή.
Ανέβηκαν το μονοπάτι, πέρασαν δίπλα από τις πέτρες και τα σκυμμένα κυπαρίσσια, ώσπου άκουσαν έναν λυγμό.
«Βοήθεια…».
Ήταν ο Μάρκος, μουσκεμένος και φοβισμένος, με το γόνατο ματωμένο.
Όταν είδε τον Νικόλα, ντράπηκε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να μιλήσει. Κατέβασε τα μάτια και ψιθύρισε:
«Εγώ το έσβησα… Το καντηλάκι… Εγώ το έκανα».
Ο Νικόλας στάθηκε για λίγο ακίνητος. Η βροχή έπεφτε στο πρόσωπό του, μα δεν είπε λέξη σκληρή. Πλησίασε, έβγαλε το πανωφόρι του και το έριξε στους ώμους του Μάρκου.
«Έλα», του είπε. «Θα γυρίσουμε μαζί».
«Δεν θα με μαλώσεις;».
«Φοβήθηκες πολύ. Φτάνει αυτό».
Ο Μάρκος τον κοίταξε απορημένος. Δεν είχε συνηθίσει να του φέρονται έτσι. Περίμενε θυμό, φωνές, κατηγόριες. Μα ο Νικόλας τού έδωσε το χέρι και τον βοήθησε να σηκωθεί.
Με δυσκολία κατέβηκαν ως το ξωκλήσι. Μπήκαν μέσα βρεγμένοι και κουρασμένοι. Το καντηλάκι ήταν σβηστό. Η εικόνα του Χριστού μόλις που φαινόταν στο μισοσκόταδο.
Ο Νικόλας έβγαλε από την τσέπη του σπίρτα, μα ήταν βρεγμένα. Προσπάθησε ξανά και ξανά, αλλά τίποτα. Τότε ο Μάρκος άρχισε να κλαίει.
«Το έσβησα και τώρα δεν ανάβει. Εγώ φταίω».
Ο Νικόλας δεν ήξερε τι να κάνει. Γονάτισε μπροστά στην εικόνα και είπε σιγανά:
«Χριστέ μου, συγχώρεσέ μας. Δείξε μας λίγο φως».
Εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε. Ήταν η γιαγιά Μαρία, κρατώντας ένα μικρό αναμμένο κερί μέσα στη χούφτα της, προστατευμένο από τον αέρα.
«Ήξερα πως θα σας βρω εδώ», είπε.
Πλησίασε στο καντηλάκι, άγγιξε το φυτίλι με τη φλόγα και το φως ξαναγεννήθηκε. Μικρό στην αρχή, ύστερα πιο καθαρό, ώσπου γέμισε πάλι το ξωκλήσι με ζεστασιά.
Ο Μάρκος έπεσε στην αγκαλιά της και είπε:
«Γιαγιά, έκανα κακό».
Εκείνη του χάιδεψε τα μαλλιά.
«Κακό είναι να πέφτει ο άνθρωπος και να μη θέλει να σηκωθεί. Εσύ σηκώθηκες. Και ο Θεός χαίρεται περισσότερο για έναν άνθρωπο που επιστρέφει, παρά για εκατό που νομίζουν πως δεν χάθηκαν ποτέ».
Ο Νικόλας κοίταξε το καντηλάκι. Κατάλαβε τότε πως το φως δεν ήταν μόνο η μικρή φλόγα μπροστά στην εικόνα. Ήταν η συγχώρεση. Ήταν το χέρι που απλώνεται σ’ εκείνον που έφταιξε. Ήταν η αγάπη που δεν περιμένει να της ζητήσουν συγγνώμη για να ξεκινήσει.
Από εκείνη την ημέρα, ο Μάρκος άλλαξε. Δεν έγινε τέλειος. Κανείς δεν γίνεται τέλειος από τη μια στιγμή στην άλλη. Μα έπαψε να κοροϊδεύει. Κάθε Σάββατο πήγαινε μαζί με τον Νικόλα στο ξωκλήσι. Ο ένας έφερνε λάδι, ο άλλος καθάριζε το καντηλάκι. Το αρνάκι, το Φως, στεκόταν πάντα κοντά τους, σαν ήσυχος φύλακας.
Και όταν τα παιδιά του χωριού ρωτούσαν γιατί το καντηλάκι εκείνο δεν έπρεπε ποτέ να μένει σβηστό, ο Νικόλας απαντούσε:
«Για να θυμόμαστε πως ο Χριστός δεν σβήνει την καρδιά κανενός. Ακόμη κι όταν εμείς σκοτεινιάζουμε, Εκείνος περιμένει να μας ανάψει ξανά».
Τα χρόνια πέρασαν. Το ξωκλήσι έμεινε μικρό, μα έγινε αγαπημένο σε όλους. Πολλοί περνούσαν από εκεί όταν είχαν βάσανα, όταν ήθελαν να προσευχηθούν, όταν είχαν χάσει τον δρόμο τους μέσα στη ζωή. Και πάντα έβρισκαν το καντηλάκι αναμμένο.
Άλλοτε το άναβε ο Νικόλας. Άλλοτε ο Μάρκος. Κι άλλοτε κάποιο παιδί που είχε ακούσει την ιστορία για το αρνάκι, την καταιγίδα και το φως που ξαναγεννήθηκε μέσα στη συγχώρεση.
Γιατί έτσι είναι η Εκκλησία του Χριστού. Δεν είναι τόπος για όσους δεν έπεσαν ποτέ. Είναι λιμάνι για όσους κουράστηκαν, πληγώθηκαν, φοβήθηκαν, έσφαλαν και θέλουν να ξαναβρούν τον δρόμο.
Και το μικρό καντηλάκι, μπροστά στην εικόνα του Χριστού, έμοιαζε κάθε βράδυ να ψιθυρίζει σε όλους: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου. Ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το φως της ζωής».
Κι από τότε, κανείς στο χωριό δεν φοβόταν τόσο πολύ το σκοτάδι. Γιατί ήξεραν πως, όσο υπάρχει αγάπη, μετάνοια και συγχώρεση, πάντα θα βρίσκεται μια μικρή φλόγα να δείχνει τον δρόμο για το σπίτι του Θεού.
-ΤΕΛΟΣ-
