Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη μιας καταγάλανης θάλασσας, ζούσε ένα μικρό κίτρινο παπαγαλάκι που το έλεγαν Φίγκαρο. Ήταν ζωηρό, περίεργο και καλόκαρδο. Του άρεσε να μαθαίνει καινούριες λέξεις, να μιμείται τους ήχους της βροχής και να συζητά με τα σύννεφα, ακόμη κι όταν εκείνα δεν του απαντούσαν.
Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, ο Φίγκαρο πέταξε πιο μακριά από όσο συνήθιζε. Κυνηγούσε ένα ασημένιο φύλλο που το στροβίλιζε ο άνεμος, όταν ξέσπασε ξαφνικά μεγάλη καταιγίδα. Οι δυνατές ριπές τον παρέσυραν πάνω από βουνά και θάλασσες. Όταν άνοιξε ξανά τα μάτια του, βρισκόταν πάνω στο κλαδί μιας άγνωστης κερασιάς.
Γύρω του υπήρχαν εκατοντάδες πουλιά, όλα καναρίνια.
Η χώρα λεγόταν Καναρινία. Τα σπίτια της ήταν φωλιές πλεγμένες με χρυσαφένια στάχυα, οι πλατείες μοσχοβολούσαν θυμάρι και κάθε πρωί όλοι οι κάτοικοι τραγουδούσαν το ίδιο τραγούδι. Ήταν όμορφο τραγούδι, μα κανείς δεν επιτρεπόταν να αλλάξει ούτε μία νότα.
Μόλις είδαν τον Φίγκαρο, τα καναρίνια σταμάτησαν να κελαηδούν.
«Τι παράξενο καναρίνι!» είπε ένα.
«Δεν είναι καναρίνι», ψιθύρισε άλλο.
«Τότε γιατί είναι κίτρινο;» αναρωτήθηκε ένα τρίτο.
Ο Φίγκαρο χαμογέλασε και συστήθηκε. Όμως, όταν άρχισε να μιλά με την καθαρή, σχεδόν ανθρώπινη φωνή του, μερικά καναρίνια τρόμαξαν και κρύφτηκαν στις φωλιές τους.
Ο άρχοντας της χώρας, ο κύριος Κανταδόρος, τον κάλεσε στο παλάτι.
«Στην Καναρινία», του είπε αυστηρά, «όλοι τραγουδούν. Κανείς δεν φλυαρεί, κανείς δεν μιμείται, κανείς δεν κάνει παράξενους ήχους. Για να μείνεις, πρέπει να μάθεις το τραγούδι μας».
Ο Φίγκαρο προσπάθησε. Επί τρεις ημέρες άκουγε προσεκτικά τους δασκάλους. Μα η φωνή του δεν έβγαινε σαν των καναρινιών. Άλλοτε γινόταν βαθιά, άλλοτε τσιριχτή κι άλλοτε, χωρίς να το θέλει, μιμούνταν τον ήχο της καμπάνας ή το τρίξιμο μιας πόρτας. Τα μικρά καναρίνια γελούσαν.
Μόνο ένα δεν γέλασε. Ήταν η Λύρα, ένα καναρινάκι με μια μικρή λευκή κηλίδα στο φτερό.
«Η φωνή σου δεν είναι λάθος», του είπε. «Είναι απλώς δική σου».
Η Λύρα τον οδήγησε σε μια παλιά φωλιά, στην άκρη της χώρας. Εκεί ζούσε ο παππούς Μελωδός, ένα ηλικιωμένο καναρίνι που είχε χάσει τη φωνή του.
«Μην προσπαθείς να γίνεις αυτό που δεν είσαι», συμβούλεψε τον Φίγκαρο. «Ο Θεός δεν έδωσε σε όλα τα πουλιά το ίδιο τραγούδι. Έδωσε, όμως, σε όλα μια θέση στον ουρανό».
Και του μίλησε για τα λόγια του Χριστού:«Ξένος ήμουν και με δεχθήκατε»…
Του εξήγησε πως, όταν ανοίγουμε τη φωλιά μας στον ξένο, είναι σαν να ανοίγουμε την καρδιά μας στον ίδιο τον Θεό. Γιατί ο ξένος δεν φέρνει πάντοτε μαζί του κίνδυνο. Μπορεί να φέρνει μια ιστορία, ένα χάρισμα ή μια αλήθεια που εμείς έχουμε ξεχάσει.
Ο Φίγκαρο συγκινήθηκε, αλλά δεν ήθελε να προκαλεί αναστάτωση. Αποφάσισε πως, μόλις ο καιρός καλυτέρευε, θα έφευγε.
Εκείνες τις ημέρες η Καναρινία ετοιμαζόταν για τη μεγάλη Γιορτή του Ενός Τραγουδιού. Όλα τα καναρίνια θα συγκεντρώνονταν στην κοιλάδα. Ο Κανταδόρος θα έδινε το σύνθημα και χίλιες φωνές θα ενώνονταν σε μία.
Το πρωί της γιορτής, ο αέρας ήταν ασυνήθιστα ζεστός. Ψηλά στο βουνό, ένας ξερός κεραυνός χτύπησε ένα πεύκο. Μια μικρή φωτιά άναψε μέσα στα χόρτα. Κανείς δεν την πρόσεξε, γιατί όλοι τραγουδούσαν τόσο δυνατά, ώστε δεν άκουγαν το τρίξιμο των κλαδιών.
Ο Φίγκαρο, που στεκόταν μακριά για να μην ενοχλεί, είδε πρώτος τον καπνό.
«Φωτιά!» φώναξε.
Κανείς δεν τον άκουσε.
Τότε πέταξε στην καμπάνα της πλατείας και μιμήθηκε τέλεια τον ήχο της: «Νταν! Νταν! Νταν!»
Τα καναρίνια σταμάτησαν έκπληκτα. Ο Φίγκαρο μιμήθηκε έπειτα τη φωνή του φρουρού: «Όλοι προς το ποτάμι! Πάρτε νερό!»
Για πρώτη φορά στη χώρα, τα καναρίνια άκουσαν κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο τραγούδι τους. Και αυτό ακριβώς ήταν που τα έσωσε.
Όμως η φωτιά είχε φτάσει κοντά στη φωλιά του παππού Μελωδού. Ο Κανταδόρος διέταξε όλους να μείνουν ασφαλείς. Ο Φίγκαρο, όμως, πέταξε προς τις φλόγες. Η Λύρα τον ακολούθησε.
Βρήκαν τον γέροντα πεσμένο κάτω από ένα καμένο κλαδί. Ο Φίγκαρο προσπάθησε να το σηκώσει, μα ήταν βαρύ. Τότε άρχισε να μιμείται τις φωνές πολλών καναρινιών, καλώντας σε βοήθεια από διαφορετικές κατευθύνσεις.
Μερικοί νόμισαν πως κινδύνευαν πολλά πουλιά και έτρεξαν. Όταν έφτασαν, είδαν μόνο τον ξένο Φίγκαρο να προστατεύει με τα φτερά του τον ηλικιωμένο Μελωδό.
Ο Κανταδόρος ένιωσε ντροπή. Θυμήθηκε την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, που του είχε μάθει κάποτε η μητέρα του. Ένας τραυματισμένος άνθρωπος είχε μείνει μόνος στον δρόμο. Πολλοί τον είδαν, αλλά προσπέρασαν. Εκείνος που τελικά σταμάτησε, περιποιήθηκε τις πληγές του και τον φρόντισε ήταν ένας ξένος, ένας άνθρωπος που οι περισσότεροι περιφρονούσαν.
Ο άρχοντας κατάλαβε τότε πως πλησίον μας δεν είναι μόνο εκείνος που μας μοιάζει. Πλησίον μας γίνεται εκείνος που αγαπά, συμπονά και προσφέρει χωρίς να ρωτά ποιο είναι το όνομά μας και από ποια χώρα ερχόμαστε.
Όλα μαζί τα καναρίνια σήκωσαν το κλαδί. Έπειτα μετέφεραν τον παππού κοντά στο ποτάμι και, κουβαλώντας σταγόνες νερού στα ράμφη και μέσα σε μικρά φύλλα, κατάφεραν να σβήσουν τη φωτιά.
Το βράδυ, η κοιλάδα ήταν μαυρισμένη, μα καμία φωλιά δεν είχε χαθεί.
Ο Κανταδόρος στάθηκε μπροστά στον Φίγκαρο.
«Σε έκρινα από τη φωνή σου», του είπε. «Νόμιζα πως η διαφορά σου ήταν πρόβλημα. Σήμερα κατάλαβα πως ήταν δώρο. Μπορείς να με συγχωρήσεις;».
Ο Φίγκαρο τον κοίταξε. Θα μπορούσε να θυμώσει. Θα μπορούσε να φύγει χωρίς να πει λέξη. Μα σκέφτηκε πως συγχώρεση δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε την αδικία. Σημαίνει ότι δεν την αφήνουμε να γεννήσει άλλη αδικία.
«Σε συγχωρώ», απάντησε. «Θα ήθελα, όμως, από εδώ και πέρα κανένα πουλί να μην αναγκάζεται να κρύβει τη φωνή του για να γίνει αποδεκτό».
Έτσι, η Γιορτή του Ενός Τραγουδιού άλλαξε όνομα. Ονομάστηκε Γιορτή των Πολλών Φωνών. Τα καναρίνια τραγουδούσαν τις μελωδίες τους, ο Φίγκαρο μιμούνταν τη θάλασσα, τις καμπάνες και τη βροχή, ενώ ακόμη κι ο παππούς Μελωδός συμμετείχε χτυπώντας ρυθμικά το ράμφος του σε ένα κλαδί.
Λίγες ημέρες αργότερα, ένας αετός που ταξίδευε προς τη χώρα του Φίγκαρο προσφέρθηκε να του δείξει τον δρόμο της επιστροφής. Όλα τα καναρίνια μαζεύτηκαν για να τον αποχαιρετήσουν.
Ο Φίγκαρο κοίταξε τον μακρινό ορίζοντα και ύστερα τη Λύρα, τον παππού Μελωδό και τον Κανταδόρο.
«Θα επιστρέψω στην πατρίδα μου», είπε, «γιατί εκεί βρίσκεται η πρώτη μου φωλιά. Μα η καρδιά δεν είναι κλουβί με μία μόνο θέση. Χωρά πολλές πατρίδες και πολλούς φίλους».
Από τότε ταξίδευε κάθε άνοιξη στην Καναρινία. Και κάθε φορά έβρισκε εκεί κάποιο καινούριο πουλί: ένα χελιδόνι, έναν κοκκινολαίμη, μια γαλάζια κίσσα. Κανείς πια δεν τα ρωτούσε γιατί ήταν διαφορετικά. Τα ρωτούσαν μόνο αν ήταν κουρασμένα, αν πεινούσαν και αν χρειάζονταν μια φωλιά για τη νύχτα.
Κι έτσι η μικρή χώρα κατάλαβε κάτι που δεν χωρούσε στο παλιό της τραγούδι: πως η αληθινή αρμονία δεν γεννιέται όταν όλες οι φωνές γίνονται ίδιες, αλλά όταν η καθεμία ακούει και σέβεται την άλλη.
Κατάλαβε ακόμη πως ο ξένος μπορεί να γίνει σωτήρας, ο αδύναμος δάσκαλος και το λάθος μιας καρδιάς αρχή μετάνοιας.
Και, πάνω απ’ όλα, πως η αγάπη είναι η μοναδική γλώσσα που όλα τα πλάσματα μπορούν να καταλάβουν.
– ΤΕΛΟΣ –
